باران تنهایی

درد ( آخرین پست پسر باران )

baranetanhaee — Thu, 27 Aug 2009 11:03:18 GMT

گاهی باران که می بارد ، بهانه ای می شود برای غزل هایت. بهانه ای که دست های مهربانی خدا را حس کنی و قطره قطره غزل های عاشقانه ات را به واژه واژه های آسمان تسلیم ... اما...

اما وقتی باران ، باران سحری رمضانی باشد ، و چشمانت داغی کبودی آسمان را با رنگ سرخ نگاهش حس کند ، شاید اینجا دیگر غزل های عاشقانه ات جان می دهند به پای حس بی کرانه ات.. حسی که " حق " را در پناه " حق " می یابی و در هزارتوی تاریخ شنیده هایت را مرور می کنی..تنها یک نام ، نامی ترین نام بین تمام نام های نامی جهان است. نیازی به مرور نیست که علی حق است و حق علی ست... علی مع الحق... حق مع العلی ... از هر طرف که بخوانی درست است. درد را از هر طرف که بخوانی درد است ...اما...

اما بگذریم...نه تو علی هستی که علی وار فاطمه ات را بین در و دیوار ببینی و سکوت کنی و نه من... ونه قلم...

گفته بودم تا درد نباشد ، عاشق شدن محال است. حتی اگر زیر باران رفته باشی و " حق " را یافته باشی. راستی مگر " حق" چیزی جز " درد " است ؟ مگرنه این است که علی حق است و حق علی ست... و علی درد است و درد علی ست ... علی مع الحق... حق مع العلی ... از هر طرف که بخوانی درست است... درد را از هر طرف که بخوانی درد است... اما...

اما بگذریم ... نه تو علی هستی که علی وار صورت زیبای فاطمه ات از جفای سیلی نیلگون باشد و سکوت کنی و نه من ... و نه قلم ...

راستی درد را در کجا می یابی؟ اگر درد " مرفهان بی درد " را اینگونه معنی کنی ...! نه ...فکر نمی کنم...درد " مرفهان بی درد " درد دیگری ست. با درد های من و تو فرق دارد. درست است که درد را از هر طرف بخوانی درد است اما ... " د" درد من و تو از " دارالحکومه " آغاز می شود و تا دوری و انتظار معنی می یابد.ولی میان این همه راه نمی دانم چرا؟ نمی دانم چگونه؟ سردرگم و پریشان به دنبال " حق " می گردی. مگر نه این است که علی حق است و حق علی ست... علی مع الحق...حق مع العلی ... از هر طرف که بخوانی درست است. درد را از هر طرف که بخوانی درد است ... اما ...

اما بگذریم ... نه تو علی هستی که علی وار در تشییع شبانه ی فاطمه ات ، ورم های بازویش را حس کنی و سکوت ... و نه من ... و نه قلم ...

فاطمه... فاطمه... فاطمه... با این که علی " حق " محض است و " درد " محض ، اما بیت آخر غزل " درد " را کسی جز فاطمه نمی نویسد. که بیت اولش را نیز فقط فاطمه نوشته است ؛ یقینا...

تمام درد ها از صورت کبود فاطمه سرباز می زنند و هم چون فرق شکافته ی حیدر... و هم چون جگر سوخته در جان حسن ... و هم چون سر بریده ی حسین در جلوی چشمان زینب... همه ی درد ها را محسن فاطمه آغاز می کند تا فاطمه ای که مادر پدر است مادر پسر نباشد...

و درد را از هر طرف که بخوانی درد است. چه از "دارالحکومه" تا "دوری و انتظار" و چه از " دوری و انتظار " تا " دارالحکومه " ...

و این ها همه تجلی " حق " و " درد " است در فاطمه ...و در علی که علی فاطمه است و فاطمه علی ست. از هر طرف که بخوانی درست است... درد را از هر طرف که بخوانی درد است ...

انتظار واژه ها

baranetanhaee — Wed, 05 Aug 2009 21:26:18 GMT

برای بهتر خواندن تصویر بالا را برای خود سیو کنید.

کوچه های خاطره ( یک سالگی وبلاگ " باران تنهایی " )

baranetanhaee — Tue, 30 Jun 2009 21:03:18 GMT

یا...

آهو به دام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
شب ازدحام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
وهم ستاره در دلش غوغای بی خورشیدی اش
ماه از کلام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
آن پولک زرین عشق در شب درخشان می شدو
مجنون به لام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
من از سر نام خدا آغاز کردم واژه را
از لب سلام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
روزی میان آن بهشت دل بی سرو بی پا شدو
شاید به بام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
من از تبار آرزو ، از فرسنگ ها بی کسی
عشقت تمام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
گر مست هستم نیست این از مستی شراب چون
عکست به جام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
یک روز در دفتر دل ، در صفحه ی عشق و وفا
نام امام افتاده بود وقتی دلم می گفت یا..
رضا...

بی اسم

لحظه ی تو لحظه ی خوب رهایی
لحظه ی تو شامگاه آشنایی
لحظه ی من درد یک بغض شکسته
لحظه ی من زمزمه های نوایی
حرف دیگر ! تو ، من و یک جاده ی سبز
زیر خط واژه های استوایی
کشف رمزآلود یک معجزه از تو
در شکوه آن نگاه قهقرایی
وام می گیرد دلم از بانک چشمت
در دل آن پلک های جا به جایی
واژه ها معلول یک وهم عجیب اند
از هجوم پیچ های دلربایی
پر ز آن حرف های بی صدا شد
آن سکوتی که نموده بی صدایی

برای تو...

غزل هایم برای تو فدای چشم سر مستت
به دل بنشان نگاهی را که مه بگرفته از دستت
به باور می رسد قلبم که عشقت بی چرا جاریست
تو باور کن خوب من که هستم هست از هستت
نمی دانم چه می گویم ولی در این خیابانت
چو تاکسی می شوم روزی تمام عمر دربستت
به دنبال مراعاتم ، نظیری چون تو پیدا نیست
چه بی قافیه می مانم اگر بگریزم از دستت
بلندای صدایت را به اوج آسمان دیدم
ولی از زیر و بم هایم ، صدایی هست در پستت
" اگر غالیه خوشبو شد در گیسوی او پیچید "
ز عطر و تاب گیسویت روحم گشت پیوستت

حرف آخر

ای خواب کهنه و جدید دلم :نگاهت
لکه ی ابری در آسمان چشم تو باران شده است
و زمزمه های تنهایی من
در غریبی ترین واژه ی درد
در تنهاترین سکوت بشر
در شیداترین نگاه غزل
و... در تو
ای شکوه لحظه های بارانی
تو، یعنی...
"باران تنهایی"

ای داغ تا ابد

baranetanhaee — Wed, 22 Apr 2009 13:24:18 GMT

اي خلوت حضور در سرسراي دل

اي داغ مانده بر صفحه صفحه هاي دل

اي راز بي كسي شب هاي سينه چاك

اي معني ناله هاي خاك

اي زجر بي صدا

داغت كشت ما را

...

رنگ باران نگاهت پر از سكوت

جاده ي رفتنت سنگفرش ملكوت

از رنج پركشيدنت بغض بي كسي مبهوت

اي بغض ساده اي ز ناكجا

داغت كشت ما را

...

مي روي و اين سفر پر از غم است

بعد تو حرف هاي دل چه مبهم است

بعد تو طاقت شب چقدر كم است

بعد تو آسمان ، مادر باران ماتم است

بعد تو ناله هاي چاه چه درهم است

اي غربت بي انتها

داغت كشت ما را

...

اشك تويي

ناله هاي مانده در مشك تويي

راز تويي

اين غربت جانگداز تويي

اين چشم هاي در نماز تويي

اي روح تو نماز و دعا

داغت كشت ما را

...

اي داغ تا ابد

اي لحظه لحظه هاي خدا

اي تا هميشه زهرا

داغت كشت ما را

...

فراموشم نکن تا می توانی ( آغاز من تویی )

baranetanhaee — Sun, 22 Mar 2009 08:31:18 GMT

پشت بهم مي كنه و راه ميفته. يه لحظه مكث مي كنه.بر مي گرده. انگشت اشارشو به طرفم مي كنه و ميگه : " فكر نكن دارم ميرم همه چيز تموم شده...بابا اصلا نوبت تو نبود... " دوباره بر مي گرده. بعدش سكوت.بارون مي باره.صداي بارون تو دل سكوتو مي لرزونه. راه ميفته. داد مي زنم : " پس چرا اومدي سراغم؟ " دوباره مكث. دوباره نگاه.دوباره بارون! نيشخند مي زنه و ميگه : " خب...خب چون داشتي فراموشم مي كردي...! " نگام مي كنه...نگاش مي كنم...بارون مي باره...سكوت مي كنه...بارون مي باره...نگاش مي كنم...لبخند مي زنه...خيس ميشم...بارون مي باره...سكوت مي كنه اما خيس نميشه...لبخند مي زنه...بارون مي باره...نگاش مي كنم...لباس سفيدش زير بارون روشن تر ميشه...سكوت...بارون...نگاه...راه ميفته و ميره. بازم سكوت...بازم بارون...

تيك تاك...تيك تاك...تيك تاك...ساعت... زمان ... زمان سكوت... زمان بارون... ثانيه روي بارون... ثانيه روي سكوت ... ثانيه روي اون...قفل ميشم رو كاپشني كه آويزون شده.قفل ميشم به پنجره. قفل ميشم به بيرون. قفل ميشم به بارون. كاپشنو بر مي دارم. مي پوشم ؟ نمي پوشم؟ مي زنم بيرون... كليد قفلو دارم؟ ندارم؟ مي زنم بيرون...زير بارون ، رها ميشم تو سكوت...رها ميشم تو بارون...در حياط خودش باز ميشه. پرتاب ميشم رو ساعت گيج خيابون...ثانيه روي بارون...ثانيه روي خيابون...ثانيه روي اون. زل زده بهم...زير بارون...تكيه داده به درخت...زير بارون...خيس ميشم...خيس نميشه...باز صدا ميشنوم...صداي سكوت...صداي بارون...صداي ساعت...تيك تاك...تيك تاك...تيك تاك...ساعت...زمان...زمان سكوت...زمان بارون...ثانيه روي بارون...ثانيه روي سكوت...ثانيه روي اون...

زل زده بهم...نگاش مثل... نگاش مثل ... مثل يه حس مي مونه...مثل يه اسلحه ي گرم كه ميشينه روي شقيقه ت و... تخ...تمام...مثل يه ماشين كه مي زنه بهتو پخشت مي كنه رو آسفالت گرم خيابون ...مثل يه عراقي كه با تفنگ تير بارونت مي كنه... مثل يه چاقو كه فرو ميره تو شكمت ... مثل يه تانك كه زمينگيرت مي كنه ... مثل يه هواپيماي جنگنده ي اسرائيلي كه...بومب...ميري رو هوا ...مثل يه بيماري لاعلاج كه يقتو مي گيره ... مثل وقتي با سر مي خوري به يه كاميون ... مثل موادي كه آخرين نفساتو به باد فنا ميده ... مثل وقتي با ماشين پرت ميشي ته دره ... مثل وقتي با موتور پشتك مي زني رو كمركش خيابون ... مثل آب اناري كه ... مثل تيمور لنگ كه سرتو از بدن جدا مي كنه ... مثل يه شير گرسنه كه به دندونت مي كشه ... مثل يه داربست كه از اون بالا پرت ميشي پايين ... مثل قلبي كه از تپش افتاده ... قلبي كه از تپش افتاده ... قلبي كه از تپش افتاده ... به اين كه مي رسم زير بارون گر مي گيرم ... تير مي كشه ... پشتم ... تير مي كشه ... شقيقه هام ... داغ مي كنم ... دست مي كشم به پس گردنم ... خيسه ... چنگ مي زنم به موهام ... خيسه ... هنوز بارون مي باره ... هنوز زل زده بهم... ميرم طرفش... خيابون خلوت... كسي نيست ... بارون مي باره...نگاش مي كنم...نگام مي كنه...ميرم طرفش...هنوز زل زده بهم...بارون مي باره...سكوت هست...بارون هست...خيابون هست...اون هست...با يه لباس سفيد...كاملا سفيد...تكيه داده به درخت...ميرم جلوش...نگام مي كنه...داغ مي كنم...يقشو مي گيرم...خونسرده...اعصابم بهم مي ريزه...از درخت جداش مي كنم...مي چسبونمش به ديوار...بارون مي باره...نگام مي كنه...نگاش مي كنم...داغ مي كنم...مي خوام داد بزنم...سكوت مي كنه...بارون مي باره...سكوت مي كنه...مي خوام داد بزنم...صدا تو گلوم مي مونه...زل زده بهم...يقشو ول نمي كنم...دستامو محكم مي گيره...يقشو ول نمي كنم...گر مي گيرم...مي كوبونمش به ديوار...بارون مي باره...خيس ميشم... خيس نميشه...سر تا پا سفيد پوشيده ... زل زده بهم...جرئت مي كنم ... قفل ميشم تو چشماش ... قفل... مي...شم...تو...چش...ماش...

نمرود ، فرعون ، يوسف ، ابراهيم ، مطهري ، باهنر ، همت ، شاه ، تيمور لنگ ، لطفعلي خان ، باكري ، حلاج ، شيخ بهايي ، اسحاق ، موسي ، خديجه ، هاجر ، عماد ، شيرزاد ، زمان ، ناصر ، وحيد ، بابك ، حاتمي ، نادر ، رجايي ، علي ، زهرا ، حسن ، حسين ، محمد... دستام مي لرزه... محمد...پاهام سست ميشه ... محمد .. بارون مي باره ... خيس نميشه ...دستام مي لرزه ...چشمام چسبيده به چشماش...دستاش چسبيده به دستام...ولم نمي كنه...مي خوام داد بزنم...صدام تو گلو مي مونه...دستام مي لرزه...يقشو ول مي كنم...با نگاش هلم ميده رو به خيابون ... بارون مي باره...با دستاي باز پخش ميشم رو ساعت گيج خيابون...بارون مي باره...ميشنوم...بارون...سكوت...نگام مي كنه...از پشت مي افتم رو ساعت گيج خيابون...ثانيه روي سكوت...ثانيه روي بارون...ثانيه روي خيابون...ثانيه روي من...

سر دادنت به نگاه غزل کنایه نیست...

baranetanhaee — Thu, 08 Jan 2009 08:05:18 GMT

سر به سر شدست سرت با سر خدا

آتش گرفته خيمه ات بر در خدا

تو را آغاز عشق گفته اند ، ولي

جز اين نبود غزل آخر خدا

محشر به پيش نينوايت كوچك است

شايد كه نينوات بود محشر خدا

آري ز نام تو آب هم خجل شدست

پيش چشم تو جاريست كوثر خدا

آبروي آب را خريده اي ، مولاي تشنگي

وقتي كه لب تشنه مي رفت گل پر خدا

سر دادنت به نگاه غزل كنايه نيست

آخر چگونه گويمت ، اي بهتر خدا؟

دل دل نكن دلم كه دراين فصل عاشقي

جز سر نداد غزل عاشق تر خدا

وقتش رسيده كه تو هم سر دهي دلم

از غم جانگداز او ، بر در خدا

پسر باران- دي ماه 1387

قلبم...این صبور ناشکیبا...

baranetanhaee — Tue, 23 Dec 2008 09:18:18 GMT

چه روز های سختی است... روزهایی که من باید بنویسم اما نمی توانم... نه قلم به من اجازه می دهد... نه فکرم و...
و نه قلبم...قلبم...قلبم...
این صبور ناشکیبا تابلوی نقاشی تفکرات من نبود... هیچ واژه ای را حتی برای یک بار خودم با دست های خودم در این تابلوی بی حصار نقاشی نکردم...همه بودند انگار.... همه بودند... از همان آغازی که من بودم... از همان هفت دوست داشتنی...
نه قلم به من اجازه می دهد... نه فکرم و ... نه قلبم...قلبم...قلبم...
این صبور ناشکیبا قدر واژه هایم را ندانست و گرفت و گرفت و گرفت و مرا از دست این مترسک تنهایی رهایی نبخشید...
این صبور ناشکیبا حتی لحظه ای... فقط برای لحظه ای... برای تمام کلمه هایم دل نسوزاند...
این صبور ناشکیبا... قلبم...

چه روز های سختی است... روز هایی که من باید بنویسم اما نمی توانم... نه قلم به من اجازه می دهد ... نه فکرم و...
و نه قلبم..قلبم...قلبم....
این صبور ناشکیبا ...فکر می کرد کلی حرف برای گفتن دارد ولی... هیچ حرفی نبود... هیچ رازی نبود...هیچ دمسازی نبود...
این صبور ناشکیبا با تمام ناشکیباییش صبور بود... صبور و پر غرور... گاهی با خودش فکر می کرد که هیچ گاه شکسته نخواهد شد... ولی... ولی... ولی...
خودش خودش را شکست...
قلبم این کلبه ی وحشت زده از روشنایی ها...شاید به دنبال تاریکی می گشت برای کمی چشم روی چشم گذاشتن و خوابیدن... وشاید ندیدن.... هیچ وقت ندیدن...رفتن... وشاید بریدن... برای همیشه بریدن...
قلبم این کلبه ی وحشت زده از روشنایی ها... از خودش هم ترسید و ترک برداشت.. در همان آغاز بی پرواز...در همان سکوت پر آواز... در همان لحظه ای که باید می نوشت یا نقاشی می کشید و یا شاید... و یا شاید نقاشی می شد...نقاشی...

چه روز های سختی است... روز هایی که من باید بنویسم اما نمی توانم... نه قلم به من اجازه می دهد ... نه فکرم و...
و نه قلبم..قلبم...قلبم....
قلبم این صبور ناشکیبا ... کودکی اش را گم کرده بود... شاید حالا که غوغایی در درونش پیداست دارد در اتاق قکر هایش به دنبال کودکی اش می گردد که اینگونه بی تاب است... شاید به خاطر پیدا نکردن کودکی هایش اینگونه تیر می زند به جان بی رمغم ... قلبم این صبور ناشکیبا تیر می زندو تیر می آیدو... چه ساده راه نفس را می بندد ... وچه ساده مرگ ابراز وجود می کند برای آغاز هفت دیگری...

" من او " ی من

baranetanhaee — Thu, 27 Nov 2008 18:34:18 GMT

لطفا با حوصله بخوانيد...

من :

آذر بود يا پاييز...؟!نمي دانست. نگو مگر آذر با پاييز فرق دارد. خب معلوم است كه فرق دارد . آذر ، آذر است ؛ پاييز ، پاييز.آذر ، آذر است چون " من " آمده بود. آذر ، آذر است چون " او " رفته بود. پاييز ، پاييز است خب چون پاييز است ديگر...نمي دانست! مي دانست . مي دانست كه " من " آذر آمده بود. پسر بود ، نامش... باران ! نگو باران كه نام دختر است... از كجا معلوم؟ به هر حال " من " آمده بود اما چهار سال بعدش... آذر كه حتما بود اما پاييز را نمي دانست. ولي به گمانش پاييز هم بود. آن سال استثنا هم آذر بود هم پاييز. هزار و سيصد و... شمسي ، شم چهل ، شم پنجاه...به قول او(1)ي رضا .

چهار سال پيش " من " آمده بود. نامش... باران! عجيب و غريب مثل خيال و قامت و ديناميت " قطار " (2) رضا. نامش را خودش انتخاب نكرده بود. نه كه نمي شد ، نمي گذاشتند. يعني صدايش را كسي نمي شنيد. آخرين نفر بود. آخرين فرزند خانواده. مادرش نامي عجيب برايش انتخاب كرده بود ، مثل خيال و قامت و ديناميت " قطار" رضا. چه بود ؟ باران كه نبود... آذر بود...پاييز هم بود ، اما نامش... نمي دانست !‌ باران را هم " او " چهار سال بعد بر رويش گذاشت. هزار و سيصد و ... شمسي‌، شم چهل ، شم پنجاه ... به قول اوي رضا. چهار سال بعد از اينكه " من " آمده بود ،‌" او " داشت مي رفت كه نامش را باران گذاشت. نمي دانست چرا؟ شايد چون آن سال استثنا هم آذر بود ، هم پاييز.

دقيقا اگر بخواهيد چهار سال و ده روز بعد از اينكه " من " آمده بود... حالا به قول اوي رضا مهم نيست در اين چهار سال ، سال كبيسه بود يا نه... شايد هم بود. ولي بگذار همان چهار سال و ده روز باشد ، به تر است. اين را " من او " ي رضا گفت ؛ نه " من او " ي من : به تر !

همان چهار سال و ده روز بعد كه هم آذر بود هم پاييز، سال كبيسه هم نبود ، " او " رفت...

او :

به قول اوي رضا : " هم چه چيز هايي هم نيست... به خيالت همه چيز را مي تواني بنويسي؟ هع ! تو نمي تواني هر چه دلت خواست بنويسي. " ساكت !‌حرف نزن...قرارمون بود " او " مال من باشه. اصلا بگو ببينم اين جغله بچه – " من " رو ميگم – چطور مي تونسته بفهمه كه اسمشو كي انتخاب كرده ، كه تو اينطور نوشتي ... ها ؟ به چي نيگاه مي كني؟ به قولي كه از اوي رضا گفتم. خب فكركردي چون رفتم نمي تونم " من او " ي رضا رو بخونم. چطور علي تو اوي رضا تونست اون مرده رو ببينه ، اونوقت من توي اوي خودم نمي تونم " من او " ي رضا رو بخونم!؟ در مورد اون اسم عجيب و غريبي كه نوشتي مادرش انتخاب كرد. به نظرم اصلا هم عجيب و غريب نبود... توحيد...كجاش به خيال و قامت و ديناميت و پويش " قطار پنجاه و هفت " رضا مي خوره ! هه...( اين ديگه مال " من او " ي من بود نه واسه " من او " ي رضا ) چيه؟ كب كردي؟ فكر نمي كردي " قطار پنجاه و هفت " رضا رو هم خونده باشم. به هر حال ما اينيم ديگه ! چه ميشه كرد. خب خيلي كارا مي شد كرد، همون چهار سال و ده روز ، بدون حساب اينكه سال كبيسه باشه ،‌همون كه تو گفتي ؛ مي شد خيلي كارا كرد اما نشد . همون وقتي كه " او " رفت همه چيز خراب شد. ( " او " همون منم. فراموش نكردين كه؟ قرار بود بخش او مال من باشه. همونطور كه توي " من او " ي رضا من واسه او بود و او واسه من )

چي مي گفتم؟ آذر بود يا پاييز....؟ اه... اينو نمي گفتم كه... همه ش تقصير توئه با اين آذر و پاييز راه انداختنت.. خب ، دلگير نشو. به قول خودت هم آذر بود ، هم پاييز. همون چهار سال و ده روز بعدش. به قول اوي رضا :‌" سير كردي نويسنده گي را " ( تو اين جمله غلط تايپي ندارم ... باور كن ) چي مي گفتم؟ آها...همون روزي كه " او " رفت ، منم رفتم. چون من ، " او " بودم. اينجاشو درست گفتي. چون " او " (يعني من ) رفت ، اسمش باران شد... اسمش چي بود؟ همون چهار سال و ده روز پيش كه " من " اومده بود...هه... جالبه... اسمش يادم رفته. خوبه كه خودم اسمشو انتخاب كردم. البته اوني كه مادرش انتخاب كرد ، نبود. از بين بچه ها فقط اين آخريو اسمشو انتخاب كردم. حالا ولش كن...كجا بودم؟ چي مي گفتم؟ آها.. هزار و سيصد و... شمسي ... وقتي " او " رفته بود براي " من " كه فقط چهار سال و ده روز از اومدنش مي گذشت شد هزار و سيصد و ... غم ، هزار و سيصد و ... تنهايي ، هزار و سيصد و ... باران !

اه... چيكار داري مي كني؟ چرا مي خواي تمومش كني؟ انگار يادت رفته قرار بود بخش او واسه من باشه. هنوز خيلي حرفا دارم كه دوست دارم بزنم. بذار يه كم باهاش حرف بزنم. با همون " من " كه اسمشو باران گذاشتم...نه... تموم شد نه... " من او " ي من هم تموم شد...

من او :

پنجره رو وا كن بخون از عشق و از اميد

ازگل سرخ و عطر ياس از كبوتراي سپيد

پنجره رو وا كن... عشقو صدا كن... غمو رها كن... عشقو صدا كن... غمو رها كن...

عشقو صدا كن... غمو رها كن... عشقو صدا كن... غمو رها كن... غمو رها كن ...

غمو رها كن ... غمو رها كن ... غمو رها كن ... غمو رها كن ... غمو رها كن ...

خورشيد خانم طلوع كنين تا اين شب اينجا نمونه...

1.رمان " من او " -------- -------- از رضا امير خاني

2.رمان " قطار پنجاه و هفت " -------- از رضا رئيسي

بوی سیب میاد...

baranetanhaee — Sun, 02 Nov 2008 18:19:18 GMT

باز مثل هر شب كسلم

غصه نشسته رو دلم

ميگن بازم شهيد مياد

يه عالمه خيلي زياد

اما بوي عجيب مياد... بو كني بوي سيب مياد...

( عکس های اختصاصی باران تنهایی از مراسم تشییع جنازه ی ۱۵ تن از شهدای عملیات

والفجر ۶ - ۸ آبان ۸۷ - عکس ها از دوست خوبم میثم - استفاده فقط با ذکر منبع مجاز است. )

آمدي از راه دوري و دوباره كوچه هاي شهرمان عطرآگين شد. چقدر صبور هستي...چقدر پر غرور هستي...دركم مي كني نه...دركم مي كني كه عاجزم از نوشتن تو. دركم مي كني كه ديگر دلي برايم نمانده تا با آن بنويسم. خودت مي داني چه حس غريبي دارد اين روز ها كوچه كوچه هاي اين دل خراب. خودت مي داني چه بوي عجيبي پيچيده در پهناي اين شهر. شهري كه بوي تنهايي و غربت گرفته بود ، اما تو آمدي كه بار ديگر عطر ياس در آسمان خسته ي شهرمان بپيچد. مي دانم كه مي داني عاجزم از نوشتن تو اما نمي دانم با اين دل زنجير شده ي من چه كرده اي . در همان زمان كه دستم را زير تابوتت گرفتم ، شكستم... شكست اين غرور...قلب سنگي ام آب شد... مي داني نه...! دركم مي كني كه چرا مي گريم. حتما مرا مي فهمي. چگونه مرا نبيني در حالي كه در غبار تنهايي هايم گم شده بودم و تو خود به سراغم آمدي... چرا هر چه مي نويسم به آنچه كه بايد نمي رسم؟ يعني اينقدر كوچكم؟ مي بيني مرا و امثال مرا؟ از جواني ام چيزي نمانده... از ايمانم... از اعتقادم... حتي حرف هايم هم پوچ و توخالي است اما...تو جوان بودي. تو ايمان داشتي. تو خود را باور داشتي. مي داني كه فاصله ي من و تو فرسنگ هاست شايد به اندازه ي 25 سال دوريت. مني كه هيچ وقت نديدمت. مني كه حتي سنم به من اجازه نداد لحظه لحظه هاي تو را درك كنم ، حالا اينجا قلم به دست گرفته ام و مي خواهم از تويي بنويسم كه بود و نبودت را بر سر ايمانت گذاشته اي. در دلم خيلي حرف هاست كه دوست دارم با تو بگويم اما بگذار به حرمت نام زيبايت و به حرمت حضور عطرآگينت در خانه ي اين دل غم زده ام ، حرفي نزنم... بگذار اين حس غريب را كه بعد ديدنت به من دست داد لااقل براي چند ساعت به همراه خود داشته باشم...

نشد ببخشمت...

baranetanhaee — Mon, 27 Oct 2008 09:59:18 GMT

نشد ببخشمت ولي غصه نخور مي فهممت

تو روياي يكي شدن گفته بودم مي بخشمت

نشد ببخشمت ولي تو واسه من مقدسي

آخه به جز تو اي رفيق منو نميشناسه كسي

نشد ببخشمت چطور ، از دل من رد نميشي

تو دنياي فراموشي واسه دلم سد نميشي

نشد ببخشمت ولي ستاره بارون نگات

منو تا رويا مي بره ، تا آسمون لحظه هات

دلم مي خواست كه قلبمو آويزون نگات كنم

به جاي اين نبخشيدن كفش ستاره پات كنم

ترانه هاي دل من بدون تو تموم شدن

سهم چشاي خسته ام نگاه بي دووم شدن

جزاي اين نبخشيدن ديدن اشكاي تو بود

نشد ببخشمت ولي دلم فقط جاي تو بود

پسر باران – آبان 87

************************

بذار همدست هم باشيم...

سلاااااااام دوستان وبلاگي...

من يه كاري رو از آپ قبلي شروع كردم و فعلا ادامه ميدم اما تاثيرش ديگه به شما بر مي گرده. اگه ببينم معرفي وبلاگ ها هيچ تاثيري تو روابط بين بلاگ ها نداره يا تاثير كمي داره بي خيال معرفي كردن وبلاگ ها ميشم. البته صبر من زياده و به اين زودي ها پا پس نمي كشم. من فقط مي خوام اينجا يه خانواده ي بزرگ وبلاگي درست كنيم كه وقتي ميان تو اين وبلاگ همه با هم آشنا باشن. همچنين كسايي كه با من آشنا هستن با همديگه هم آشنا بشن. تو اين وبلاگ هيچ وقت هيچ سانسوري وجود نداره و هر نظري كه بدين حتما نشون داده ميشه يعني كلا اينجا : جوووووووني آزااااااااااد...

تا حالا وبلاگ هاي مختلفي رو ديدين با اسماي مختلف و نويسنده هاي مختلف و گاه عجيب و غريب. مي خوام وبلاگي رو معرفي كنم كه اسم خودش و نويسنده ش هم جالبه و هم عجيب. مي خوام شما رو با دختري آشنا كنم كه تو قسمت توضيحات وبلاگش مي نويسه :

يـــه گاوچــــرون:‌شـوخ هـسـت اما نـبـايـد سـر بـه سـرش گـذاشـت .

يـــه گاوچــــرون:هـمـيشه يه گاوچــــرونه ، هـمـيشه .

مـن:يه گاوچــــرونـــم

آره... دختر گاوچرون. دختر گاوچرون از خاطراتش مي نويسه و از زندگيش . خوندن زندگيه آدماي ديگه به آدم درس زندگي ميده و گاهي اوقات با تبادل نظر شايد بتونيم راهي واسه مشكلاتمون پيدا كنيم. من تو وبلاگ دختر گاوچرون منتظرتون هستم.

دختر گاوچرون مهمون ويژه ي وبلاگ باران تنهاييه. بهش سلام مي كنم و براش آرزوي موفقيت و خوشبختي تو زندگي دارم :

************** دختر گاوچرون **************